“Ik geef niet graag interviews”, valt Michel Pradolini, voorzitter en oprichter van voetbalclub City Pirates, meteen met de deur in huis. “Ik acteer liever  op de achtergrond.” Die nuchterheid maakt al gauw plaats voor enthousiasme en trots wanneer Michel over zijn City Pirates begint te praten. “Maar”, benadrukt hij meteen, ”dit is niet mijn verhaal, het is óns verhaal. Het is een verhaal van zoveel fantastische medewerkers en leden die de werking van de club elke dag mogelijk maken.”

 

City Pirates

 

City Pirates is een voetbalploeg waar het sociale aspect centraal staat. Het is een brug naar jongeren toe”, legt Michel uit. “Voetbal is een medium voor de ontwikkeling van jongeren. Zo willen we hen op een gestructureerde manier van straat houden. We hebben ploegen in Merksem, Luchtbal en Linkeroever. Daarenboven ondersteunen we ook Olympic Deurne. City Pirates is de laatste jaren exponentieel gegroeid. Met 70 ploegen, 200 vrijwilligers en 1200 leden op de teller hebben we onze maximumcapaciteit bereikt.”

 

“De diversiteit van Antwerpen wordt afgespiegeld in onze ploegen”, gaat hij verder. “Zowel kinderen van autochtone als allochtone afkomst maken deel uit van City Pirates. Ook onze meisjesploeg is heel divers. We hebben speelsters zowel met als zonder hoofddoek in onze teams. De sfeer is er minder competitief dan bij de jongens, maar er wordt des te meer plezier gemaakt. Daarnaast hebben we ook drie ploegen die bestaan uit mensen met een beperking.”

 

Toen en nu

 

“Ik was destijds jeugdtrainer bij de club KSC Merkem, voorheen OLSE Merksem (Oud-leerlingen Sint-Eduardus), de voetbalploeg van mijn zoon. Maar zoals bij vele clubs was er moeite met nakende diversiteit. Ook de verarming speelde de club parten. Uiteindelijk bleven er ongeveer 160 leden over, waaronder mijn zoon. Ik vond het zonde dat de ploeg verdween. Daarom heb ik mij geëngageerd om de club weer leven in te blazen, met als drijvende motor de diversiteit. We wilden van ons zwakste punt onze sterkte maken. Als je dan nu, 12 jaar later, terugblikt op het parcours dat we al hebben afgelegd, kan je inderdaad wel stellen dat City Pirates daarin geslaagd is.”

 

Eerst huiswerk, dan voetbal

 

“De waslijst van wat we doen is enorm lang en gevarieerd. De problematiek is immers ook heel breed. Naast vele fantastische vrijwilligers die ons bijstaan, hebben we ook vier mensen fulltime in dienst . De kern is klein maar enorm krachtig en gedreven. Door ons breed netwerk , zijn we een richtingaanwijzer voor professionele hulp. Daarnaast voorzien we zelf huiswerkbegeleiding en sociale opvang, bieden hulp bij administratie, schuldbemiddeling en begeleiden de jongeren naar de arbeidsmarkt. We fungeren namelijk als referentiepunt voor de werkgever, ook als onze jongeren gaan solliciteren voor vakantiewerk”, verduidelijkt Michel.

 

“Ook de was van onze 1000 kinderen wordt door vrijwilligers verzorgd. Daarenboven doen onze vier werknemers 200 huisbezoeken per jaar. Dat alles financieren en beredderen we allemaal intern en met onze private en publieke partners. We krijgen een aantal middelen van de stad, maar de meerderheid regelen we privé. Het is dus een mooi, groot én goedkoop project.”***

 

“Maar bovenal”, besluit hij, “slagen we erin om veel  kinderen - ook moeilijke kinderen of jongeren  die het niet gemakkelijk hebben - met voetbal op het rechte pad te houden. Op voorwaarde dat ze eerst hun huiswerk maken, natuurlijk.”

 


Kantine Linkeroever

 

Kajuit voor iedereen

 

City Pirates is geen wollensokkenverhaal,” benadrukt Michel. “Het is een representatie van de wereld zoals ze is. En in deze wereld kennen veel kinderen jammer genoeg een onstabiele thuissituatie. Wij bieden stabiliteit en warmte aan al onze leden, ongeacht afkomst. Die warmte willen we ook uitstralen in onze infrastructuur: het is gezellig toeven in onze kantines. We voelen dat veel van onze leden daar behoefte aan hebben.”

 

 “Ook inclusie is bij ons prioriteit. Zowel gegoede als minder geprivilegieerde kinderen van elke etniciteit verdienen een kans om nationaal te voetballen. Daarom hebben we ook gekozen voor de naam ‘City Pirates’: enerzijds varen we tegen de stroom in en we onderscheiden ons van de de rest. Anderzijds horen al onze leden toch tot eenzelfde familie. Dat is heel belangrijk. De leden zien ons als een partner, als een vriend.”

 

“Net dat we zo’n diverse groep aanspreken en dat ze ons zo vertrouwen, hebben we aan onze authenticiteit te danken. Onze onversneden authenticiteit is onze grootste troef. Dat is iets dat je niet kan veinzen. Je bent wie je bent. Iedereen heeft z’n goede en slechte kanten. Het is niet altijd evident, maar we geloven echt in onze jeugd. Zij voelen dat ook. Door onze oprechtheid en onze no-nonsens houding vertrouwen mensen van alle slag ons.”

 

Passie en profiteriaat

 

“Profitariaat echter, tolereren we niet. We geven veel kansen aan jongeren. Ze hebben het recht om stommiteiten uit te halen. Ik was ook een moeilijke gabber en absoluut geen aangenaam kind om in de klas te hebben”, verklapt Michel. “Ik heb op drie scholen gezeten en nooit een diploma behaald. Kortom, ik was zelf ook geen stichtend voorbeeld, maar ik heb wel altijd mensen rondom mij gehad die, ondanks alles, in mij bleven geloven. Ik ben hen ongelooflijk dankbaar voor alle kansen die ze mij gegeven hebben. Mede dankzij hun steun ben ik geraakt waar ik nu ben. Ik heb ondertussen zelfs mijn eigen zaak uit de grond gestampt.”

 

“Daarom wil ik graag iets terugdoen. Ik weet hoe moeilijk en eenzaam het leven kan zijn. Alle jongeren verdienen steun en kansen. Op voorwaarde dat het stuurbaar blijft, natuurlijk. Want zoals elke organisatie, hebben wij zowel verhalen met een minder fraai einde als succesverhalen.”

 

“Zo kregen we bijvoorbeeld een radeloze moeder over de vloer, die amper Nederlands sprak en in moeilijke scheiding verwikkeld zat. Zij wou haar kind bij ons laten voetballen. Wij merkten meteen dat de vrouw dringend hulp nodig had en hebben haar en haar zoontje dan ook meteen opgevangen en verder begeleid naar de nodige instanties. Binnen de zes maanden sprak de vrouw al een aardig mondje Nederlands en had ze werk gevonden. Mooi, toch?”

 

“Maar er zijn natuurlijk ook minder mooie verhalen. Zo is een van onze jongens naar Syrië getrokken. Hij is uiteindelijk niet verder dan de Turkse grens geraakt. Dat heeft ons echt pijn gedaan. Ons vertrouwen in hem was geschonden. Hij zou zich nu voorbeeldig gedragen en wil graag terugkomen. Hoe ga je daar mee om? ‘Once a pirate , always a pirate?’ Niet simpel”, zucht hij. "We zijn er ons over aan het beraden."

 

Ambitie

 

“We spelen nu in 2e amateurs. Daar zitten we goed, meer kunnen we financieel niet aan. Dan zou het sociale aspect verwaarloosd worden en dat mag niet gebeuren. Het sociale is immers het belangrijkste. Het is mijn droom dat onze wedstrijden de place to be worden”, mijmert Michel. “Niet voor het financiële gewin, maar voor de samenhorigheid. Ik wil gewoon dat iedereen zich goed voelt bij ons en dat iedereen komt kijken voor de positieve, gemoedelijke sfeer. Een mengelmoes van alle leeftijden en nationaliteiten die zich verenigen en plezier maken. Dat zou fantastisch zijn. Ik vind overigens ook dat we op dat vlak de goede kant opgaan. Ondanks alle spanningen zie je dat veel mensen de moed niet verliezen, maar rechtstaan en initiatief nemen. Gelukkig maar. Kinderen trekken zich van nationaliteit immers geen bal aan. Voor volwassenen ligt dat anders. Je voelt en ziet dat de volgende generaties gemakkelijker zullen omgaan met diversiteit.”

 

Iedereen thuis in A?

 

“Dagelijks worden we geconfronteerd met zaken die eigen zijn aan een grootstad, zoals onder andere armoede. Neem nu Merksem, bijvoorbeeld. Ik vind dat de toestand daar zorgwekkend is. Je merkt dat sommige straten daar verkommeren. Ook de middenstand van de Bredabaan is niet euforisch. Ze zijn door de werken minder toegankelijk, waardoor ze zware verliezen lijden.”

 

“Armoede wordt in de hand gewerkt door de consumptiemaatschappij, denk ik”, gaat Michel verder. “Vaak blijft er geen geld over voor belangrijke levensvoorzieningen. En eens je in armoede verzeild geraakt, is het moeilijk om erbovenop te geraken. Er zijn gelukkig veel instanties waarop we kunnen terugvallen. Soms is het gewoon niet duidelijk waar men allemaal terecht kan. We beschikken over een goede sociale zekerheid, die nog wat bijgeschaafd moet worden.”

 

 “Ook de diversiteit is een grote uitdaging voor de stad, en bij uitbreiding de maatschappij. Onze raad van bestuur is gemengd, waarin we pionier zijn in voetballand België.”

 

Dialoog boven de wapenstok

 

“De problemen met diversiteit worden de laatste maanden op de spits gedreven”, meent hij. “Neem nu de incidenten tussen allochtone jongeren en de politie afgelopen zomer. Ik weet dat dit een heikel punt is, maar ik denk dat als we nu de wapenstok in plaats van de dialoog gaan gebruiken, we niet tot een oplossing zullen komen. Maar ik wil natuurlijk niets veralgemenen. Elke situatie is immers uniek. Het leeuwendeel van de politieagenten levert uitstekend werk, net zoals de grote meerderheid van de allochtone gemeenschap voorbeeldige burgers zijn. Je kan ze niet vereenzelvigen met die enkelingen die hen met een slechte reputatie opzadelen.”

 

Muzikale insteek

 

“We zijn nu ook bezig met een muzikaal project”, glundert Michel. “Er was interesse vanuit de groep om hun muziek op te nemen in een studio. We hebben hen een budget gegeven om zélf hun droom te verwezenlijken. Ik was met verstomming geslagen door hun uitstekende aanpak. Ze hebben met de weinige middelen die ze kregen een verbluffend resultaat neergezet. Geef die jongens vertrouwen en ondersteuning en ze doen grootste dingen. Ik kijk al uit naar de officiële voorstelling op Linkeroever.”

 

Toekomst

 

Ik heb enorm veel vertrouwen in onze jeugd. We moeten stoppen met doemdenken. Onze jongeren, ongeacht hun afkomst, zijn allemaal echt top. Ze staan inderdaad anders in het leven dan de vorige generaties, maar wat is daar mis mee? Geef hen kansen en zelfvertrouwen en je zult zien dat ze zullen floreren. Van elkaar houden, samen leven en samen delen en respect hebben voor elkaar. Dat zijn waarden die we met City Pirates aan onze jeugd willen overdragen. Dat zijn de waarden die een mooie toekomst verzekeren.”

 

 

***Noot van de redactie: de prijzen van het lidgeld verschillen per site en gaan van 225 tot en met 350 euro. In Merksem betaal je meer, omdat de onkosten van de site daar hoger liggen, onder andere door het kunstgras. Jongeren met een beperking betalen 125 euro per jaar. In het lidgeld zijn onder andere de kledij en andere voorzieningen inbegrepen (zie boven). Daarnaast kan het lidgeld via een afbetalingsplan in schijven betaald worden. Bovendien zijn er verschillende kortingen mogelijk (bijvoorbeeld via de mutualiteit) en betalen ouders die zich als vrijwilligers voor City Pirates inzetten ook geen lidgeld.***